In dit blog:

• contrast

Wij mensen hebben een bijzondere eigenschap: we raken ontzettend snel gewend aan alles wat we hebben. Wat ooit bijzonder voelde, wordt na verloop van tijd normaal. Wat eerst een zegen leek, wordt vanzelfsprekend. We eten iedere dag, we hebben een dak boven ons hoofd, we beschikken over allerlei gemakken en voorzieningen, maar omdat ze er altijd zijn, staan we er nauwelijks nog bewust bij stil. We zien ze niet meer echt, waarderen ze minder en genieten er vaak ook niet meer van zoals we dat deden toen ze nog nieuw of bijzonder waren. Dat komt omdat ons brein werkt met contrasten. Pas wanneer iets er tijdelijk niet is, voelen we weer hoe waardevol het eigenlijk voor ons is. Denk bijvoorbeeld aan eten na een dag vasten. Eten is iets wat normaal gesproken altijd beschikbaar is, waardoor we er vaak gedachteloos van genieten of soms zelfs helemaal niet meer stilstaan bij hoe bijzonder het eigenlijk is. Maar na een dag zonder eten ervaar je die eerste hap ineens heel anders. De smaak lijkt intenser, de dankbaarheid groter en het genieten dieper. Niet omdat het eten veranderd is, maar omdat jouw perspectief veranderd is. 

Hetzelfde principe zie je terug in veel andere onderdelen van het leven. Gezondheid valt vaak pas echt op wanneer je ziek bent geweest. Rust wordt pas echt waardevol wanneer je een drukke periode achter de rug hebt. Verbinding met anderen voel je vaak sterker wanneer je een tijd alleen bent geweest. 

Door contrasten krijgen dingen betekenis. Ze helpen ons herinneren wat we hebben en laten ons opnieuw zien hoe rijk ons leven eigenlijk al is. Misschien is dat ook de reden waarom uitdagingen, tekorten of periodes van wachten soms meer brengen dan we op dat moment beseffen. Ze geven ons een nieuw perspectief. Ze zorgen ervoor dat we weer kunnen voelen, waarderen en genieten van wat er al aanwezig is. Zonder contrast vervaagt waardering. Met contrast ontstaat bewustzijn. 

Sta daarom eens stil bij de dingen die elke dag vanzelfsprekend lijken. Wat zou je vandaag meer waarderen als het er morgen niet meer zou zijn? Welke zegeningen zijn zo gewoon geworden dat je ze nauwelijks nog opmerkt? Juist daar ligt vaak de grootste dankbaarheid verborgen….

Liefs,
Sobia