In dit blog:

• mening aanpassen
• afwijzing
• zekerheid

Misschien herken je dit. Je zegt iets in een gesprek. Een mening. Een gevoel. Een grens. En vrijwel meteen hoor je jezelf zeggen: “Maar misschien ligt het ook aan mij hoor…” Of je deelt wat je ergens van vindt. Iemand reageert kritisch. En je voelt het direct: spanning. Twijfel. Je past je woorden aan. Zwakt het af. “Ja nee, zo bedoel ik het ook weer niet…” Voor je het weet, is jouw oorspronkelijke gevoel verdwenen. Dit gebeurt niet omdat je zwak bent. Of omdat je geen sterke mening hebt. Dit gebeurt omdat je brein veiligheid zoekt.

Op zo’n moment schiet je zenuwstelsel in een subtiele stressreactie. Afwijzing voelt voor je brein namelijk als gevaar. Je lichaam reageert sneller dan jij kunt nadenken: spanning in je buik, sneller praten, je woorden verzachten. Of misschien ga je ongemakkelijk lachen. Niet omdat het grappig is, maar omdat je spanning voelt en die onbewust probeert weg te nemen. Aanpassen wordt een automatische manier om de verbinding te herstellen en jezelf weer veilig te voelen.

Als je vroeger hebt geleerd dat harmonie belangrijker is dan je eigen waarheid… Dat aanpassen veiliger is dan spanning… Dat lief zijn beter is dan lastig zijn… Dan verzacht je je woorden om afwijzing te voorkomen. Je past je mening aan om verbinding niet te verliezen. Je maakt jezelf kleiner om de ander comfortabel te houden.

Maar elke keer dat je dat doet, verlies je een klein stukje van jezelf. Echte zekerheid ontstaat niet door het iedereen naar de zin te maken. Echte zekerheid ontstaat wanneer jij jezelf serieus neemt ook als iemand het niet met je eens is….

Herkenbaar? Je kunt me altijd een berichtje sturen, ik luister en denk met je mee.